…

20151023_212511

Για την ώρα, αυτό είναι το τέλος αυτής της σελίδας, και του ‘εγχειρήματος’ πίσω από το ψευδώνυμο Μάρκος Καραγιάννος, ολόκληρου, ή μιας μορφής του αν προέκυψε κάτι από τα μέσα και τους λόγους που εκφράστηκε τα τελευταία πέντε χρόνια, μέσα από κείμενα, σελίδες, φωτογραφίες, κολάζ, ψηφιακά και σε χαρτί. Δεν υπάρχει άλλο ταύτιση με τα κείμενα και το ύφος. Δεν ήταν και τίποτα εξάλλου, ούτε και φιλοδοξούσε κάτι περισσότερο από το να εκφράσει και να προσθέσει κάτι στους πιο σημαντικούς αγώνες για την αξιοπρεπή ζωή και την ουτοπία, σε μια πολύ δύσκολη εποχή. Δε χρειάζεται να στηθεί και να παραταθεί καμία περσόνα του καλλιτέχνη, η οποία συχνά στο τέλος γίνεται ένα ομοίωμα που συντηρεί κάποια ύπαρξη αδειανή. Κι εξάλλου, το παιγνίδι και το πείραμα, καθώς και η απόσταση έχουν μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Δίχως να είμαστε μίζεροι ή πεσιμιστές, διατηρούμε την αρνητικότητα μας στα περισσότερα από όσα υπάρχουν σε αυτό τον κόσμο με τις μύριες αθλιότητες του σήμερα. Οι αρνητικές ευχές: η βύθιση και το τέλος της Ευρώπης, αυτού του άπληστου τέρατος, αυτού του άχαρου γοτθικού τείχους μια αχανής γραφειοκρατίας οικονομιστών και καριεριστών. Η καταστροφή του καπιταλισμού και η ανασύνθεση του κομμουνισμού, ενός κομμουνισμού αποκεντρωμένου, δημοκρατικού, για τη φύση, τα ζώα, τον άνθρωπο, της νιότης του κόσμου.

Θα τα ξαναπούμε.

Nobody died from contradictions

The

death of a social machine

has never been heralded                                     by a disharmony or a

dysfunction; on the contrary, social m

achines make a habit of feeding on

the contradictions               they give                 rise to,                                              

on the crises                                   they provoke, on the anxieties

they engender,

and on the infernal oper

ations they regenerate.

       Capitalism has

         learned this,

           and has

 

 

ceased      doubting itself, while

even

 

socialists have abandoned                                          belief in                     the possibility of                                     capitalism’s                            natural

death by attrition.    No one has ever

died from contradictions. And the

                   more it breaks down,

the more it schizophrenizes,

the better it works, the

                                       American way.

Deleuze and Guattari: Savages, barbarians, civilized men

20150528_001857

Το καλοκαίρι είναι πάντα Ανδρέας Εμπειρίκος (2)

Λόγο της επικαιρότητας του, αναδημοσιεύω (με μικρές, επίκαιρες αλλαγές) την ανάρτηση της 1/6/2014 εδώ:

Και του χρόνου με υγεία, καλό καλοκαίρι!

Λένινγκραντ, 26/12/1962 Το θεατρικό έργο του Γκριμπογιέντωφ είναι θαυμάσιο και παίζεται αριστοτεχνικά. Το χειροκρότησα με ενθουσιασμό, όπως όλοι. Κρίμα που δεν το είδε ούτε ο Θεοτοκάς, ούτε ο Σωσός, ούτε ο Τσαντανάσης, ο οποίος με μέθυσε το απόγευμα στον Οίκο των Συγγραφέων και δεν μπόρεσε να έλθη ύστερα από τον έμετo που έκαμε. Το πρωί πήγαμε στο Ινστιτούτο Σμόλνυ, το παλαιό οικοτροφείο των κοριτσιών της ρωσσικής αριστοκρατίας, από το οποίο ξεκίνησε η επανάστασις του 1917, και όπου έμενε και ηργάζετο τότε ο Λένιν. Κατά τη διάρκεια της επίσκεψης μου, ο Σωσός μου είπε: “σκέψου τι μουνί θα υπήρχε άλλοτε εδώ μέσα!” Εγώ του απάντησα: “Ναι, ναι, το σκέφτηκα κι εγώ προ ολίγου. Όλος ο αφρός και μάλιστα ο αφρός του αφρού!” Και λέγοντας γέμισε το στόμα μου σάλια…

(Aνδρέας Εμπειρίκος -Ταξίδι στη Ρωσσία, ημερολόγια και φωτογραφίες, Δεκέμβριος 1962, Εκδόσεις Άγρα)

(και δύο εξαιρετικά ντοκυμαντέρ(ς)):

 assets_LARGE_t_420_54229326  pegasus_LARGE_t_209761_106045611

_MG_1369

“Πάνε αυτά που ξέρεις” -“το ποτάμι” και οι οπαδοί του στα πανηγύρια

Παραμονή δεκαπενταύγουστου στη Νίσυρο, στο πανηγύρι της Παναγίας της Σπηλιώτισσας, κι ενώ βλέπαμε τον κόσμο να χορεύει, διαπιστώνω να με κοιτάζει έντονα -με τρόπο επιδεικτικό κι υποτίθεται, εξεταστικό, ψαρωτικό δηλαδή (αν έπιανε βέβαια)- με περίσσιο θράσος, ένας κοντός, μελαχρινός με μουστάκι και κοκκάλινο γυαλί μυωπίας, ηλικίας άνω των 40.

Μη θέλοντας να δώσω σημασία, συνέχισα να κοιτάζω το χορό, δείχνοντας όμως δυσφορία. Εκείνος συνέχισε, ακόμα πιο σίγουρος όταν κατάλαβε ότι τον αντιλήφθηκα. Με πλησίασε και με μια προκλητική (στο ψαρωτικό υποτίθεται στυλ) απαξίωση στην (αστεία) του μούρη, ρώτησε: “τι ψηφίζεις;”

Η αήττητη βλακεία, το απύθμενο θράσος, η διεθνής της μαλακίας στην εξουσία, οι νεοφιλελέ ελληνάρες σαν τους λογής-λογής Τζήμερους -αυτή η απομίμηση του μοντέρνου και της δύσης από το ημιμαθές, κομπλεξικό αποικιοκρατούμενο υποκείμενο, η εργαλειακή λογική, οι κατουρημενες ποδίες που έτρωγαν παξιμάδια από σκατό, η χυδαιότητα της ελεύθερης οικονομίας, με μπλόκαραν και πάλι, στο πρόσωπο ενός βλάκα. Αυτός ήταν ο τύπος ανθρώπου που είχαν φτιάξει, κι αυτόν παρουσίαζαν ως εναλλακτική για να διατηρηθεί η αθλιότητα και όσο το δυνατό περισσότερο, να εμβαθυνθεί.

Δεν είχα χρόνο να τα λύσω και να τα αναπτύξω θεωρητικά όλα αυτά βέβαια. Κι ούτε θα έπιανε αυτού του είδους η κριτική ανάλυση, εξηγώντας του τι λέει. Επίσης, ήταν και το πανηγύρι και δεν ήθελα να κάνω σαματά -προφανώς σα γνήσιος θρασύδειλος, πόνταρε κι εκεί. Γιατί δε ρωτάει κανείς τέτοια, αφορούν ζητήματα για τα οποία λίγες μόνο δεκαετίες πριν είχε σκοτωθεί κόσμος σε αυτή τη χώρα πάνω σε τέτοιες ερωτήσεις.

-Τι σε νοιάζει; τον ρώτησα.

-Με νοιάζει, απάντησε ξερά, σα να είχε εξουσία στο χώρο να ρωτάει ότι θέλει.

-Να μη σε νοιάζει, του είπα κάπως αδιάφορα.

-Καλά να πάθεις! φώναξε τότε, με αποκαλυψιακή σιγουριά, συνεχίζοντας να ρίχνει άδεια μήπως και πιάσει γεμάτα.

Τι να εννοούσε άραγε; Προφανώς θα είχε κάποιο μέσο όρο στο νου του, στον οποίο θα θεώρησε ότι ανήκα, δίχως να με γνωρίζει. Με τον τρόπο του λοιπόν κατήγγειλε κι αυτός την Ελλάδα, στηλιτεύοντας τα κακώς κείμενα του τόπου (δίχως να καταλαβαίνει ότι ο ίδιος ήταν ένα από αυτά, μια από τις χειρότερες εκφράσεις του τόπου και της εποχής).

Κατήγγειλε λοιπον κι αυτός με τον τρόπο του τα χάλια της Ελλάδας που προφανώς τον είχαν καθηλώσει και με τη σωρρευτική τους δύναμη τον είχαν καταστείλει μέσα από το ανεπάλληλο βίωμα της ματαίωσης. Θα ήταν από τους ανθρώπους που θα έλεγε “ξέρεις ποιός είμαι εγώ” ή “στη Γερμανία αν δεν έχεις εισητήριο πρώτοι οι επιβάτες θα σε καταγγείλουν” και άλλα παρόμοια κομπλεξικά, όσων θαμπώνονται από την επιφάνεια των πραγμάτων και το μόνο που τους νοιάζει είναι η δυνατότητα να ρολάρουν όλα σα καλοκουρδισμένα μηχανήματα. Τόσο πρωτόγονος, κι όμως θα νόμιζε ότι ήταν εκλεπτυσμένος, “πεφωτισμένος”.

Το είδος της αφύπνισης που του έφερε η κρίση και κυρίως, η δημοσιότητα της κρίσης, είχε τη μορφή της διόγκωσης του εγωισμού του, δίνοντας του χώρο για περισσότερο θράσος και καταγγελία, “επιτέλους” προκειμένου να αλλάξει κάτι στον τόπο αυτό. Κεφαλοποίησε λοιπόν κι αυτός την κρίση, προκειμένου να προβάλλει το όραμα που τον άρεσε περισσότερο, και την δική του παρουσία στα πράγματα. Ο μόνος, ο πραγματικός φταίχτης, ήταν (και) γι’ αυτόν το άτομο, “ο Έλληνας”. Το πραγματικό βάθος ήταν αυτό κατά την αντίληψη του. Δεν υπήρχε τίποτε άλλο, ούτε κοινωνία, ούτε ιστορία, ούτε γεωγραφία, ούτε θέσεις ισχύος και ανισότητα. Το να μιλάς για συστήματα ήταν κάτι παρωχημένο, προφανώς επειδή δεν είχε ανοίξει κάνα βιβλίο για να καταλάβει τη διαφορά ατόμου-κοινωνίας και όλα τριγύρω του συνηγορούσαν στην εξατομικευμένη αντίληψη των πραγμάτων, στην εγωκεντρική, την εγωπαθή αντίληψη των πραγμάτων. Κι έτσι αναπαρήγαγε τις πιο αντιδραστικές κοινοτοπίες των ημιμαθών και των καλοπερασάκηδων, ξανασέρβιρε όσα έλεγε το σύστημα για την κριση, σε μοντέρνα συσκευασία “Σταύρου”. Ίσως και να θεωρούσε ότι έκανε το χρέος του απέναντι στην Ευρώπη και ότι το αόρατο κοινό-κριτών Ευρωπαίων στο οποίο θα ήταν υπόλογος, θα τον χειροκροτούσε, έστω κι αν η εμφάνιση του και μόνο θα ήταν αρκετή για να απαξιωθεί από τον μέσο Ευρωπαϊκό ρατσισμό.

-Εσύ τι ψηφίζεις, τον ρώτησα τότε.

-Εμάς μας πήρε το Ποτάμι, είπε τότε ήρεμα, θέλοντας επιτέλους να μιλήσει για τον εαυτό του και να πει αυτό που εξαρχής είχε στο νου του. Ξεκίνησε να μιλάει ήπια, θέλοντας να παρουσιάσει, να μοιραστεί ίσως, κάτι σημαντικό.

Στο άκουσμα αυτών των λέξεων, ξέσπασα σε ασυγκράτητο γέλιο. “Εσύ καλά να πάθεις” του αντέτεινα, “γι’ αυτό και λες τέτοιες μαλακίες”.

Μαζεύτηκε τότε σα μπάμπουρας, γυρνώντας κατά 3/4 την πλάτη. Του κόπηκε η φωνή σα να μην περίμενε τέτοια αντίδραση.

“Να είσαι πιο ευγενικός ρε!” του είπα επιπλέον “όταν μιλάς σε αγνώστους”. Πόσο εύκολα τον κατέλαβε η εντροπία. Κατάλαβε ίσως πως ο Σταύρος Θεοδωράκης δεν ήταν και τόσο αρεστός όσο νόμιζε. Ή, πως ο Θεοδωρακίστικος τρόπος που επιχείρησε να πουλήσει το προϊόν -κόμμα με τις μπαγιάτικες και φλώρικες ιδέες και πρόσωπα, δεν είχε αποδώσει, παρά τις ψευδοαμεσότητες, και τις ψευδοκαταγγελιες.

Τι να ήταν άραγε; Ένας κακομοίρης που έψαχνε τρόπους να την πέσει στη Νίσυρο; Ένας μικροαστός που είδε τάχα το φως στην αδυναμία του να καταλάβει τι συμβαίνει στην Ελλάδα της κρίσης δίχως να βουτήξει στα βαθιά, με μόνες κατηγορίες όσα του έδινε η popular culture (εξού κι ο Σταύρος Θεοδωράκης), ένα κομματικό μέλος που έψαχνε να φτιάξει κίνημα; Ίσως κάτι από όλα αυτά.