Στη γεννέθλια πόλη στο κατώφλι της ελπίδας

IMG_3682

Κατέβαινε ο ουρανός με φόρα – ανταμώσαμε στο Γεντί Κουλέ

(στο ‘συνήθη τόπο’)

Οι μικροί τύρρανοι ήταν τυχαία  σα να περίμεναν πάντα       εγκλωβισμένοι

πάχαιναν

IMG_3691

oι δρόμοι ως την παραλία στρωμένοι με φλούδες μανταρίνι νεράτζια και κάστανα σε όλο το δρόμο ίχνη οι παλιές πολυκατοικίες του 20 και του 30 σε μια πόλη χτισμένη μετά το 1950 αφημένη λήθη στην ανάπτυξη

γνώριζες διαδρομές αποφυγής για πάντα, κάποια στενά μόνο μπλοκαρισμένα       είχαν τώρα υποπέσει σε αχρηστία

έσκιζες τις τσέπες κι έριχνες σημειώματα φτερά πουλιών σα σφαίρες γραμματόσημα παλιών φουτουριστών

έραβε η μάνα σου τις τσέπες ύστερα

χαρακιές τα ξίφη του Ολύμπου που γνωρίσαμε μιας νεκρής θαλάσσης απόσταση

τι κρύο!

IMG_3686

και μια νέα γενιά να διψά για άλλους τόπους, δε φαντάζονται άλλα, μόνο

Στο μαύρο πανοφόρι το παλιωμένο έδειχνε με αυτό που είχε αφεθεί στο σπίτι που πια δεν υπάρχει

και κάποιοι ανταγωνισμοί άνευ σημασίας, να διαρκούν δίχως να γράφονται στον ορίζοντα που σκληρός έσπαζε στον ερχομό του ακόμα και τους περισσότερους με γράμματα που δεν ήξεραν να διαβάζουν με γράμματα που αναδιπλώνονταν και άλλαζαν

ολοένα και πιο κοντά, ένα με τη σιωπή, ένα με τη θλίψη, ένα με τις ημέρες

οι μέρες

μάζευαν τα λόγια και τα έπνιγαν, πετώντας τα στη θάλασσα, νεκρή στο πλήθος των μουγκών

IMG_3702

καβαλάρης διέσχιζε τα καλντερίμια της Άνω Πόλης με όνειρο αγάλματα

ο περιστερώνας, δύο παιδιά, ένας παλιός φούρνος, μια τούβλινη αυλή με τρανζίστορ, το Μαράκι, παιδία

IMG_3695

κακοτράχαλα σκαλοπάτια, ήρεμα σαν άγνοια, επιδεικτικά, σβησμένα στα ξεπλυμένα βήματα, αδιάφορα σα καθεστώς κακομούτσουνα σα νύχια με γέρους, δόντια κολλημένα ανεπανόρθωτα γη αδιόρθωτη που άδειαζε κουφάλες μεροληπτικών αγίων

-αλλού όμως είχαν σβηστεί πλήρως οι ενοχλητικές σφήνες μνήμης εδώ όμως το παρόν δεν τέλειωσε

IMG_3697

είδε σε ανύποπτα σκαλάκια τα θραύσματα της άλλης πόλης, την τρομερή ιστορία που πέραν μνημείων απλώνονταν, κι έφτιαχνε τέρατα

ήταν κατάρα

καταραμένοι όσοι ήξεραν                                                                                                  να μη μπορούν να τα πουν να μην μπορούν να εισακουστούν!

με κόπο έφτιαχνες φράσεις                                                                                               τις πετούσαν μετά του τις έκλεβαν

χαμένοι τότε στις βοές και στη σιωπή τους, μιλούσαν με νεκρούς ποιητές, με στίχους, παλια με εαυτούς άφηναν σημειώματα άλλα σημειώματα σημειώματα

Σίσυφοι δεν έφταναν ποτέ

οι σκάλες από τους τάφους των Εβραίων, ξανά και ξανά, αναίσχυντα, χρησιμοθηρικά βαλμένες μαρτυρούσαν το μη τέλος

IMG_3694

και γέμιζαν τα τέρατα τριγύρω, γέμιζαν κάλπες, αίμα ακαθαρσία το μέλλον

σελίδες, λόγοι στιγμές κόντρα σ’ ευφραδείς νίκες στην ισχυρογνωμοσύνη, η κριτική ανάλυση, η μνησίκακη δικαιοσύνη δίχως τακτική, η αναμονή ανίσχυρη σε παιχνίδια εντυπώσεων. Η γύμνια όμως της εποχής, των τελευταίων χρόνων, η αργυρώνητη γύμνια ατσαλώνει την κριτική έστω κι αν η αδιαφορία ζητωκραυγάζει θρίαμβος πετώντας πέτρες πέτρες σε αργοκίνητα καράβια

IMG_3704

Οι τηλεοράσεις ανοιχτές παντού, δράματα τεράτων, κοινοτοπίες τεράτων, κραυγές από τα ίδια κάθε παράθυρο. Και συγχρόνως να ερχέται έλεγαν η ελπίδα

αυτή τη χρονιά

 

πέντε χρόνια συλλογικής ήττας, θα μεινουν άραγε αυτοί οι δρόμοι ήσυχοι, πεδία συλλογισμών, στα χρόνια της ανάτασης;

 

 

 

 

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s