Ερωτικό (1)

Ήρθε και με βρήκε απροετοίμαστο. Παρότι την περίμενα. Αργότερα ξεκαθάρισε πως ήταν ένα κλισέ. Ένα κλισέ από τη χώρα της. Σκέφτηκα πως δεν γνώριζε να αγαπά. Έκανα όμως λάθος. Γνώριζε ν΄αγαπά, απλά δεν αγαπούσε εμένα. Από ένστικτο μάλλον δεν ήθελα να το παραδεχτώ, γιατί έτσι θα κατέρρεαν όλες οι υποθέσεις και τα συμπεράσματα μου. Και τελικά, πιθανόν ούτε αυτό το συμπέρασμα να είναι το σωστότερο. Η μνήμη πέφτει σε αντιφάσεις που δείχνουν και άλλες ερμηνείες, ή άλλα βήματα που ίσως να απέφευγαν το τέλος. Όμως κάπου πρέπει να καταλήξω απέναντι στην έλλειψη απαντήσεων, απέναντι στην δική της έλλειψη στη ζωή μου. Το ζούσα μόνο επειδή ήμουν ενθουσιασμένος, ήμουν τυφλός. Τώρα χαμένα όλα. Χαμένος ήταν εκείνος ο μικρός χρόνος, ο ιδανικός. Ψέματα, όλα. Αν συνεχίσω να τη σκέφτομαι, μόνο θα χάνω. Ήδη έχασα αρκετά. Τι ακριβώς έχασα; Δε ξέρω. Οι ωφελιμιστικές αναφορές αυτών των κριτηρίων (οι οποίες με αηδιάζουν), είναι μια αρχή αυτοκριτικής.

IMG_9260.2

https://www.youtube.com/watch?v=p5AOAMRaWvM * Επέλεξε μια συγκεκριμένη αφήγηση για το τι ήμουν, και την κράτησε. Το έκανε εύκολο για τον εαυτό της από την αρχή. Ήταν άδικο. Έπρεπε λοιπόν κι εγώ να προστατέψω τον εαυτό μου. Με έκανε να φανώ δειλός κι απατεώνας, ενώ εκείνη δεν έδινε πολλά και με τον σκιώδη τρόπο της, μόνο απαιτούσε. Τη δική της εικόνα δεν τη λογάριασε. Η σιγουριά της ήταν πεισματική. Σκύλιαζε σε κάθε απόπειρα κριτικής. * Ίσως και να με βγάζω λάδι. Έστω κι αν δεν ήταν η κατάλληλη, η δική σου κατάσταση είναι ίσως πιο αινιγματική. Τι είδες εκεί που τα έκανε τάχα όλα δυνατά; Τι τάχα υπήρξε, ικανό να σβήσει όλες αυτές τις δυσκολίες; Και τι πάει να πει “η κατάλληλη”; Έλλειπε τελικά εκείνο που θα ήθελες περισσότερο. Εκείνο το απροσδιόριστο. Κι ίσως, να το έχασες κι εσύ, καθώς η ασαφής ιδέα, απογυμνώθηκε από την πραγματικότητα όταν εκείνη είπε τα “ναι” μετά από ατελείωτα “όχι”. Ήθελες μια τελειότητα από την πλευρά της, την οποία η ίδια δεν αναγνώριζε ως τελειότητα. Κι ούτε και ήθελε ή ώφειλε, ν’ ανταποκριθεί στα στάνταρ που έθετες εσύ. Στο δικό σου ρόλο, τον “αθώο”, βρίσκεται η ασυμβατότητα απαιτήσεων, αθόρυβων, πνιγηρών. Και η αδυναμία της ν’ ανταποκριθεί. Κυρίως, η αδυναμία της να πει όχι, από σαγήνη κυρίως. Την ανέβασες σε επίπεδο που η ίδια δεν φανταζόταν ποτέ ότι της άξιζε. Αφού τα έδωσες εύκολα, εκείνη τα πήρε δεδομένα. Και τα χαράμισε ακόμα πιο εύκολα. * Δύο κορίτσια άκουγαν την ίδια μουσική μ’ εμένα. Για την πρώτη, όταν τη γνώρισα, όταν ήρθε σ’εμένα, ήταν μια μικρή αποκάλυψη, καθώς έφερε μαζί της την εκπλήρωση των στίχων. Για τη δεύτερη, ήταν πια μόνο κάτι ελκυστικό. Ακούγαν και οι δύο τα ίδια σκοτεινά τραγούδια μέσα στον ήλιο. Με καμία τους δεν μιλάω πια. Τις σιχάθηκα και τις δύο. Και περισσότερο, σιχάθηκα τον εαυτό μου, για τα κορίτσια βγαλμένα από τους στίχους και τους ήχους. Τους στίχους που έγραφαν παιδιά, σαν κι εμένα περίπου, με βάση τα λίγα που ήξεραν. Τους τόσο λίγους που κάποτε τα έλεγαν “όλα”. http://www.youtube.com/watch?v=fx34PgQ06RI

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s