Αναμνήσεις από το περασμένο καλοκαίρι

IMG_0629IMG_0614

1. Όπως και κάθε χρόνο άλλωστε, το καλοκαίρι έμπαινε απαλά, γλυκά, σχεδόν τρυφερά, απλωμένο στις μακριές ημέρες του βορρά, με τις δροσερές, μικρές βραδιές του. Η πυκνότητα των καταθλιπτικών συμβάντων όμως, το περιόριζε. Δεν υπήρχε τίποτα, έπαιρνες συχνά όρκο, καθώς και πως όλα τελείωσαν. Σε δάμαζε επίσης και η συσσώρευση του χρόνου η ίδια. Όταν τη σκεφτόσουνα. Τα κορίτσια πάλι σε ζάλιζαν. Έρχονταν ξανά από παντού. Από κάθε γωνιά και δεν ήθελες να φανείς ανόητος. Δεν ήθελες να μένεις μέσα. Κάθε βράδυ στις μπυραρίες και στα καφενεία, συζητούσες με φίλους το παρελθόν και τις προοπτικές.  Αυτός ήταν ο Ιούνης, ξανά. Ένα τζετ λαγκ διαφορετικών κόσμων. Παραπατούσες. Ήλπιζες. Το ζούσες.

2. Σινεμά ο Παράδεισος, στην Αντίπαρο

IMG_3895

Μια μικρή στιγμή νοσταλγίας: η μουσική του θέματος της “κινηματογραφικής λέσχης”. Εκεί, οι εικόνες του Παζολίνι και άλλων. Μια ολόκληρη εποχή που μοιάζει να σφραγίστηκε με τα απανωτά λουκέτα της κρίσης. Το λουκέτο της ΕΡΤ, μια ταφόπλακα στην αρχή του καλοκαιριού.

 


(στο 8.30)

3. Η Αντίπαρος ακολούθησε το δρόμο των άλλων νησιών. Δεν είναι πλέον πανκ. Στην Αντίπαρο είχαμε κάποτε παρακολουθήσει τη σύλληψη του Σεχίδη, βρήκαμε τα ψωνισμένα ίντυ πάρτι από οπαδούς που κατοικούσαν στην Αθήνα, έπειτα είχαμε χορέψει (κατά διαβολική σύμπτωση) με Γερμανίδες τουρίστριες πλάι στον Τζίμη Πανούση. Ο Άρης χόρευε σαν αγγούρι, έδειχνε ότι δεν ήξερε από χορό, και πως μόνο το έκανε για τη γνωριμία. Η Γερμανίδα δεν έδειχνε να τη νοιάζει. Χαιρόταν μόνο. Χόρευε ο Άρης με δύο αριστερά πόδια. Εσύ κάπνιζες και παρίστανες τον καλλιτέχνη. Γούσταρε η άλλη Γερμανίδα, την αποθέωνες με τον τρόπο σου.

Αργότερα ήμασταν από τους λίγους που αγανακτούσαμε με την έναρξη της Ολυμπιάδας που επέστρεφε σπίτι της (σικ) -θέλαμε να την πέσουμε από αγανάκτηση στα γυράδικα που μάζευαν κόσμο στις τηλεοράσεις τους, θέλαμε να φωνάξουμε συνθήματα αλλά ήμασταν οι μόνοι, όπως και στις διαδηλώσεις ενάντια. Ξανά, χρόνια αργότερα, βρεθήκαμε εμπρός σε μια άλλη Ολυμπιάδα, που πια δεν έλεγε τίποτα σε κανέναν. Η ντίσκο Λαλούνα έγινε τώρα καλτ, και μαζεύει τους πάντες, ακόμα και παραθεριστές, που έρχονται εκεί για να βρουν κάτι πιο εξωτικό από την Πάρο. Χαρούμενες παρέες γηγενών νέων με αυτοκίνητα περιμένουν το πρωινό καράβι γι’ απέναντι. Μοιάζουν το μέλλον: μιας διχασμένης χώρας, με τον τρόπο που είναι διχασμένη η Βραζιλία, ή και άλλες χώρες όπου ο τρίτος και ο πρώτος κόσμος συνυπάρχουν. Μπροστά στην αποθέωση του τουρίστα όμως, φρικιά φτιάχνανε καβάτζες στα έρημα νησιά τριγύρο, ακόμα και σήμερα, μια εποχή που χρήζει σοβαρότητος, μια εποχή αναπτυξιακή, με κοινωνικά εκπαιδευτικούς στόχους. Στερημένοι σοβαρότητας ή και στόχων, αυτοί, πήγαιναν με τα πόδια. Έστω κι αν τα κότερα – σα καρχαρίες – τους έζωναν, και οι ευκαιρίες για τους καρχαρίες καραδοκούσαν να καταπλήξουν τα πλήθη.

IMG_3926

4. Τραβούσαμε το βράδυ, σαν εξωγήινοι. Μια ακαθόριστη θλίψη μας έζωνε, η θλίψη που ζώνει και τους νέους μα και αλλιώτικη. Έβλεπα τους φίλους ν’ αλλάζουν, με έβλεπαν κι αυτοί να απομακρύνομαι. Νιώθαμε όλοι ότι η αλληλεγγύη αυτή δεν μας αρκεί. Τραβούσαμε στο χάραμα, έχοντας απολέσει και την τελευταία ελπίδα για τη σκηνή, παρότι ήμασταν ετοιμοπόλεμοι, να πέσουμε για όλους όσους κρατούσαμε στην καρδιά μας. Θα τα θυσίαζα όλα και τότε και πάντα, για όσους ήθελα να υπερασπιστώ. Χαμηλά, στα βράχια που χτυπούσαμε το χταπόδι, κάποιο άλλο καλοκαίρι, πύκνωναν μόνο οι σμέρνες. Χτυπιόντουσαν στη φουσκοθαλασσιά κι έβγαζαν σπίθες σε κάθε απόπειρα ραβδίσματος. Δεν μπορούσαμε πια ούτε να κολυμπήσουμε. Κι έτσι, σαν τους πρώτους εξόριστους, καθόμασταν με τα βιβλία ώσπου να πέσει ο ήλιος και ν’ αναπτερωθούν οι ελπίδες.

cropped-img_6737.jpg

Στο εκκλησάκι της νησίδας, του μόνου μέρους που μπορούσε κανείς να πει ότι είχε μείνει ακόμα και τώρα κάτι. Αποδείχτηκε πως ήταν παγιδευμένο. “Μπήκαν μέσα, μπήκαν μέσα” φώναξαν κατακαημένες, κι ευθείς αμέσως, ένα πλήθος πιστών μαζεύτηκε. Κακοντυμένοι τραμπούκοι περίμεναν ν΄αδράξουν την ευκαιρία, ανάμεσα από τον Τομ Χανκς, την Εύα Καϊλή, τον Φοίβο Δεληβοριά και άλλους που επώνυμα παραθέριζαν εκεί. Κρατούσα το μπουκάλι σαν πύκνωσαν, για να το φέρω στον πρώτο που θα τολμούσε να χτυπήσει. Ένας πιτσιρικάς έφαγε σφαλιάρα από κάποιον αθέατο, στο πρώτο σφάλμα που υπέπεσε. “Ηρέμησε!” του είπε πατρικά ο χοντρός, κι έπειτα του έριξε και δεύτερη σφαλιάρα. Περνούσε καλά ο χοντρός. Ο άλλος επιχείρησε μια επίθεση σε ανύποπτους για να ξεσπάσει, πριν εξαφανιστεί. Το μέρος φυλάσσονταν, κάποιοι είχαν δημιουργήσει σε εθελοντική βάση, θέσεις εργασίας για το μέλλον. Κάτι ετοίμαζαν λοιπόν. Τα βιβλία που σέρναμε όλο το χρόνο, γίνονταν βαρίδια από τα οποία δεν μπορούσαμε ν΄απαγκιστρωθούμε. Χλεύαζαν τότε οι άλλοι, μιμούμενοι λέξεις που είχαν αρπάξει, λέξεις που τους έμοιαζαν σχετικές, ώστε να μας κάνουν πέρα. Οι θέσεις εκεί ήταν πιασμένες. Έγινε σύντομα φανερό, και στους πιο δύσπιστους, πως ήμασταν καθηλωμένοι. Δεν υπήρχει πια τίποτα. Καθώς έκλειναν όλοι οι δρόμοι των νησιών που παλιότερα γυρίζαμε φτηνά, των νησιών που μας είχαν γλυτώσει από την έρημη χώρα μας, των νησιών που μας έκαναν ν’ αγαπήσουμε την αποκρουστική μας χώρα, γίνονταν πια έρημοι κι αυτά και τρέχαμε τώρα εμείς να πάμε σε όσα περισσότερα προλάβουμε, λες και να τα δούμε μόνο θ΄αρκούσε να καλύψει το κόστος της ζωής που άφηνε το κάθε ένα που εγκαταλείπαμε. Ζύγωναν τα ιστιοφόρα που τα οδηγούσαν παλιοί ταξιδευτές των πλοίων της γραμμής, στις ερημιές. Πίσω, μια κουστωδία ευχαριστημένων ντόπιων, κι εργολάβοι που ακόνιζαν τα μαχαίρια. Λίγες οικογένειες ζούσαν το ιδιωτικό τους όνειρο, και οι άλλοι σκοτώνονταν μεταξύ τους, στις άχαρες πόλεις που έβραζαν κάθε καλοκαίρι, μερικά καλοκαίρια μετά (στην δυστοπική εκδοχή του μέλλοντος).

_MG_3808

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s