Αποχαιρετώντας το δάσος του Αvnstrup

IMG_0461

Μια φωνή έρωτα βγήκε

Το κρύο πρωινό

καθώς τα πουλιά

αγγίζανε τα μάτια μου

το κορίτσι

χαμένο ση μοναξιά του

και στη σεξουαλική στέρηση

ονειρεύτηκε

ότι ήταν γυναίκα

μόνη

ξένη

με πολλούς αλεπάλληλους έρωτες

στη σιωπή

του παλλόμενου δάσους

που τα αεροπλάνα του πολέμου

φεύγουν απο κάπου κοντά

δεν μπορούν να κρυφτούν

βουίζουν στ αφτιά μας

ούτε το τσάι να είναι ζεστό το πρωί

διπλα στο τζάκι

στο ξύλινο σπίτι

κοντά στο camp

που η δανέζικη κυβερνηση

σκληρή και αμείλικτη

κρύβει τα μυστικά της ζωής τους.

Απο τη Συρία

απο το Αφγανιστάν

έρχονται

πολύ μακριά

με τρένα

λεοφωρεία

αεροπλάνα

πέρασαν απο την Ομόνοια

κινδυνεύουν να γυρίσουν πίσω

στο πόλεμο

η επιτροπή

τη Παρασκευή θα αποφασίσει

Η Έγγα λεσβία

πριν δυό μήνες, τη γυρισαν στην Αφρική ,

τους είπε οτι η ζωή της εκει κινδυνεύει

μονο η μεταφράστρια συγκινήθηκε

κι αυτή απο την Ελλάδα έφυγε

ζει τώρα στη Κοπεγχάγη.

Κινδυνεύουν να μεινουν εδω αποκλεισμένοι

στην αφόρητη μοναξιά και σιωπή

του δανέζικου camp welcome to Europe.

Eμεις ανάβουμε το τζακι

γεννάμε μωρά

και κρύβουμε καλά τα μυστικά μας

στο υπόγειο του σπιτιού

εκεινοι οι υποψήφιοι των ευρωεκλογών

χαμογελάνε  πλαστικά στις αφίσσες

στους δρόμους της πόλης

για το σκοτεινό μελλον της Ευρώπης.

Δεν υπάρχουν πια καταλήψεις εδω

μένουν εκει στα πίσω σπίτια της Christiania

που φτειάξαν μόνοι τους ..

οι άλλοι φύγαν

Και με κυτούσες όλες τις μερες  …

νεκρος- ζωντανός απο ένα παράθυρο…

..﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽Έμεινε τόσο λίγο απο τότε…

μονο το δερμάτινο , το καπέλο

τα μαύρα ρούχα

ένα ρόζμαρι στη γλάστρα  έξω  απο το ξύλινο σπίτι .

Θά θελα

να διαβάσω τις λέξεις μου

εδώ μέσα στο δάσος

μόνο για τα πουλιά και τα σαλιγκάρια

η αφορητη μοναξιά

στο κορμί σου τώρα

και στη σκέψη σου

όλα εδω συνέβησαν τότε…

μια παγωνιά έμεινε ..

η Κατίνα δεν παραδεχεται τη μετανάστευσή της

δεν αντέχω τη μιζερια του τόπου

εδω μοιάζει καλύτερα..

πουλώντας φράουλες απο το Βέλγιο

στη μαύρη έξω απο τη Christiania.

Πίσω απο τα ανοιχτά παράθυρα

οι σκέψεις σου κλείνονται στη σιωπή…

ενα χαμόγελο θέλει να σου απλώσει

ποτέ δεν σου μίλησε..

σε μια αποθήκη κοιμάται

σ ενα ξενοδοχείο με τσιγγάνους

νοιώθει ότι την πέταξαν

εδώ

και μετά την Άνοιξη

ο Χειμώνας επέστρεψε δριμύτερος

εγκαταλείπωντας τα κορμιά τους

στον παγωμένο βορρά

δεν μπορώ να αγαπήσω αυτο το πληγωμένο κορίτσι/stop

αποχαιρετόντας τη Christiania.

Τίποτε κοινό τίποτε μαζί

μόνο έξω τωρα

δυαλύθηκε  το όνειρο του βορρά

εδω κλεισμένοι

μόνες γυναίκες

χωρίς παιδιά

τα παιδιά στην Ιορδανία

κανεις δεν ξερει πόσο πότε αν

στο δάσος

δεν μπορείς να αισθανθεις τους παλμούς του

αναζητας μονο τη βοή του πληθους

τη πόλη που είναι μακριά

και τη ζωή που απομακρυνεται όλο και πιο πέρα.

Θυμασαι τα ξερά βουνά που φυτρώνει θυμάρι

και μυρίζουν φασκόμηλο

τα χέρια σου

που μ αγγίζουν απαλά

και χαιδεύουν το σώμα

σαν κύμα

τη μαύρη μουσούδα

βυθισμένη στο σώμα μου.

Πιο πολύ αγαπάς τη θάλασσα

καθώς απομακρύνεται

αφησες πίσω το νεκροταφείο με τ ανθισμένα δένδρα

το κοριτσι που εκει αυνανίζεται

την Ευρώπη που συντρίβει

ανθρώπους

η καλύτερη μας  φίλη

δεν μας μιλησε ποτέ

είχε φύγει για ενα μακρινό δασος

πέρα κι απο το  Avnstrup….

Κοπεγχάγη 31-4/14-5 / 2014

Ελένη Τζιρτζιλάκη

Αvnstup (camp φιλοξενίας  εκτοπισμένων ,συνήθως απο Συρία ,Αφγανιστάν,Ιράκ , μενουν περίπου 1000 άτομα, ήταν πρώην ψυχιατρείο ,βρίσκεται έξω απο τη πόλη, υπάρχουν άνθρωποι που ζουν εδώ και 5 χρόνια)

IMG_0429

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s