Κείμενα φίλων: ορφανά παιδιά μιας άυπνης νύχτας, ματαιώσεις – επιστροφή

Είναι τραγικό να ζούμε για μια αναλαμπή. Δεν αρκεί. Να συρόμαστε από την ελπίδα. Να μας ματαιώνουν. Να δίνουμε συνεχείς υποσχέσεις στον εαυτό μας ότι θα τα καταφέρουμε. Να κάνουμε ασκήσεις αντοχής. Να μπαζώνουμε την αγάπη με σκουπίδια και μετά να την ψάχνουμε ανάμεσά τους. Να ζούμε εφήμεροι. Να αναζητούμε λάμψεις τη νύχτα. Τα άστρα είναι μακριά. Μόνο η νύχτα μένει. Η νύχτα δεν τελειώνει.

Επιστροφή στο μαντρί του εγώ. Μετρήσαμε απώλειες, κέρματα έπεσαν από τις τσέπες, λόγια, στίχοι, τραγούδια, μια πραμάτεια πεταμένη, χαμένη στο δρόμο. Αφήνουμε το συνωστισμό και το θόρυβο από τις φωνές, πίσω στο σκοτεινό υπόγειο, στο εργαστήρι, να συμπληρώσουμε το χάρτη των ανθρώπων με όσα νέα μάθαμε, να απλώσουμε τις ασχήμιες στον καμβά, να υφάνουμε τον καινούριο μύθο, απορροφημένοι στο εργόχειρο. Το σκονισμένο παράθυρο μισάνοιχτο τρίζει, περιμένει τον άνεμο να το βροντήξει να κλείσει. Δεν υψώνουμε το βλέμμα. Δε φαίνεται τίποτε από εδώ, μόνο πατημασιές.

(Του Π.Κ., ή Σ.Μ.)

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s