Από τη Μόσχα με αγάπη

IMG_0265

 

 

 

IMG_0268IMG_0266

Πόση προκατάληψη τελικά. Ρωτώντας το μαντείο γκουγκλ, ανοησίες.

IMG_0206 

Μητρόπολη, άνοιξη. Η κόκκινη πλατεία, το απόγευμα, η πιο όμορφη πλατεία του κόσμου. Ο Άγιος Βασίλειος, όλο δέος και τα γράμματα ΛΕΝΙΝ στο μαυσωλείο από γυαλιστερό κοκκινόμαυρο γρανίτη, βάζουν φωτιές στο νου, γιατί κάποτε η επανάσταση τα είχε πάρει όλα αυτά. Αν κι έφτιαξε μούμιες αργότερα, δίχως βέβαια τη συγκατάθεση του συντρόφου. Πίσω από το μαυσωλείο, ο τάφος του νεκροθάφτη της επανάστασης, του στάλιν, που αμαύρωσε για δεκαετίες το κομμουνιστικό όραμα. Δύο κόκκινα γαρύφαλα στον τάφο του νεκροθάφτη που είχε μια στρυφνή όψη στην προτομή του.

Η πόλη γεμάτη άστρα και σφυροδρέπανα που αρχικά ενθουσιάζουν, έπειτα όμως ξεθωριάζουν και γίνονται ασφυκτικά στην καθεστωτική μορφή τους. Δεν ήταν πια επανάσταση για αρκετό διάστημα. Είναι γεμάτη από πράγματα να ανακαλύψει κανείς η πόλη αυτή. Οι μέρες δε φτάνουν, όχι μόνο για τη Μόσχα, μα για όλο τον κόσμο.

Σκέφτεσαι τότε: να ακολουθήσω το όραμα του Γιόρν, ή να ακολουθήσω μια πιο απλή και πιο γεμάτη ζωή, με λιγότερη οδύνη κι αντάλλαγμα λιγότερη περιπέτεια. Δεν μπορείς να αποφασίσεις μόνος. Τι εξαρτάται άραγε από εμάς; Όλο και λιγότερα; Χάνουμε το σκάφος, ακυβέρνητο, συνειδητοποιώντας ότι ποτέ δε γνωρίζαμε πλοήγηση μα πως μόνο είχαμε την αφελή της πίστη;

IMG_0274

Ο Μαγιακόφσκι είχε δίκιο: τελειώσαμε με τη ζωή όταν το πλοίο της αγάπης τσακίζεται στη συνήθεια. Κάποια πράγματα είναι για τους νέους. Δεν είμαστε για πάντα νέοι. Και η εποχή είναι για τους γέρους. Εκτρέφει γέρους, ανακυκλώνει γέρους σα μηχανές. Το νόημα της συντήρησης είναι να χρησιμοποιήσεις τους νέους και να κάνεις σε αυτούς ότι σου έκαναν οι γέροι της δικής σου νεότητας. Η εποχή προσφέρει είτε κύμματα, είτε στεγανά. Η εποχή χρησιμοποιεί τα κύμματα. Οι τιποτένιοι έγιναν υπολογίσιμοι εχθροί. Έχουν όπλα γερά, τις τηλεοράσεις και τις τακτικές. Αυτά να τσακίσουμε με αντιόπλα, με οδηγίες, με θάρρος.

Οι Ρώσοι όταν μιλάνε, είναι σα να σε μαλώνουν. Έπειτα, αν χαμογελάσουν, καταλαβαίνεις ότι απλά αυτός είναι ο τόνος τους. Κι ένα κλισέ: οι Ρώσοι είναι συναισθηματικοί βόρειοι.

Παρά το Λένιν και το φάντασμα του στις γωνιές της πόλης, ένα φάντασμα χειραγωγημένο από την υστερόβουλη σκιά του στάλιν, όλα δουλεύουν δίχως σταματημό, όπως πριν την επανάσταση. Η γλυκιά μικρούλα που δούλευε ταμίας σε ένα σούπερμάρκετ ως αργά, μας είπε so-so, όταν τη ρωτήσαμε τι κάνει, με επίγνωση της ανιαρότητας, με επίγνωσή του Λένιν και ίσως και του Μαγιακόφσκι που αυτοκτόνησε τρια τετράγωνα πιο πάνω, όταν κατάλαβε ότι ζούσε κυριολεκτικά απέναντι από τη φοβερή Λιουμπλιάνκα του τρόμου της γκεπεού και της καγκεμπέ αργότερα. Χαμουγελούσε η μικρή με τα κόκκινα μαλλιά που θύμιζε την Πίπη από τις χώρες μας, και ντράπηκε όταν ζήτησα το όνομα της, Ελένα, είπε, σα να μην είχε σημασία, σα να ήταν μέρος του πλήθους που περίμενε, γνωρίζοντας ότι όλα που συνθέτουν ένα αδειανό τώρα, είναι ανοησίες.

Κι ούτε θα ξεχάσω το κουπλέ της Καλίνκα, να τραγουδάει γλυκά και σχεδόν παιδικά, κάποια κοπέλα με παραδοσιακή φορεσιά, το πρώτο βράδυ μου εδώ, προσφέροντας συγκινήσεις πραγματικές, στους τουρίστες. Με τα τραγούδια αγαπάς τους ανθρώπους, το είχε πει ο Ναζίμ Χικμέτ, που έζησε και πέθανε και είναι θαμένος εδώ, στην μεγάλη Μόσχα, “πιο πολύ από τους ανθρώπους, αγάπησα τα τραγούδια τους”.

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s