Νίκες (;)

Μόνο

ένα βαρύ χτύπημα ανάμεσα στα ημίτονα

μόνος πήγαινα καμπάνες σα φύλλα στον αέρα

χτυπούσαν, χτυπούσες

το βράδυ πίσω η από πάνω χτυπούσε

καταριόταν μέδουσες χτυπιόταν σα μέδουσα

εσύ κρυβόσουν στα φύλλα του Λουντ

στο αύριο εγώ να μη μου λείπεις

ενώ μια ατέλειωτη ουρά ανθρώπων περιπλανιόταν Ιουδαίοι, αυριανοί Musselmanner

μέχρι τη χώρα μου η από πάνω χτυπιόταν

σε πείσμα των καιρών εσύ αρνιόσουν εκείνη χτυπιόταν

παρά το πείσμα των καιρών δε σηκώνονταν οι πέτρες

να τη χτυπήσουν

*

Κατέβαιναν οι φτερούγες ταχύτατα

με το σφυρί και το δρεπάνι της δικαιοσύνης

στα χέρια της Νίκης

μόνο τα παιδιά το είδαν

ένα παιδί έδειξε στον ουρανό

εκεί φέρεται, είπε

το άλλο μίλησε στον καρπό του στον Κιττ

επέστρεφαν

για πάντα επέστρεφαν

(ποτέ δεν είχαν φύγει)

*

Σε βρήκα ξανά πετώντας

“έρχεσαι έπειτα” (όπως είχε πει και η Αννούλα)

αλλά είχες άλλα

– η ζωή του ποιητή

– δεν μπορώ να γράψω για τα δέντρα

οι δρόμοι που είχαμε ξεκινήσει μαζί

δεν τέλειωσαν

πως να σε κάνω να το δεις

από δω

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s