Neoliberal ταρίφας

wuerker_virtual

“Μιλάς τη γλώσσα όπως εγώ, από που είσαι; ” μου είπε ευθύς μόλις μπήκα στο ταξί και τον χαιρέτησα, ξημερώματα κάποιας μέρας του Οκτώβρη. “Από Ελλάδα. Εσύ;” “Από Πακιστάν.”
Σου αρέσει εδώ; Καλά είναι. Εσένα; Μου αρέσει, είπε κι αυτός. Έχει πολλούς εδώ από χώρες όπως η Ινδία, το Πακιστάν, η Ελλάδα συνέχισε. Έχετε προβλήματα στην Ελλάδα, πρόσθεσε καταφατικά. Ναι, είπα εγώ. Τι θα γίνει; ρώτησε τότε, λες και όλος ο κόσμος παρακολουθούσε τo σαδιστικό σήριαλ που μαγειρεύονταν κάτω. Περιμένουμε να πέσει η κυβέρνηση, απάντησα εγώ, μη θέλοντας να δώσω διάσταση στην ίδια κουβέντα, ξανά και ξανά.

“Χρειάζονται μυαλά είπε τότε αυτός. Όχι πολιτικοί, ειδικοί για να καθήσουν, να κάνουν συνέδρια και να δουν πως θα φτιάξει η οικονομία.”

Νομίζεις; Τον ρώτησα. “Φυσικά, οι πολιτικοί δεν είναι που τα έφεραν εδώ τα πράγματα; Χρειάζονται ειδικοί που να ξέρουν από όλο τον κόσμο για να φτιάξει η οικονομία” συνέχισε αυτός, σίγουρος για ότι έλεγε. Πως πάει η οικονομία στην Ελλάδα, ρώτησε έπειτα. Ανακάμπτει; Is the economy recovering? ρώτησε, λες και την ήξερε την οικονομία προσωπικά, ή λες και την είχε καταλάβει πως κινείται. “Όχι” του απάντησα. Θέλει λίγο χρόνο, είπε τότε αυτός. Όχι, επανέλαβα. Στο διάολο πάει η κατάσταση, χειροτερεύει με όσα κάνουν οι υποτιθέμενοι “ειδικοί”. Ήμουν αποφασισμένος να μη χρησιμοποιήσω τις ψευδογνώσεις και την ορολογία της τηλεόρασης. Είχα αρχίσει να νιώθω ότι δε λέμε τίποτα πια, ότι κάνουμε ένα small talk με μπανάλ λέξεις της τηλεόρασης. Και φάνηκε ξεκάθαρα ο αλλοτριωτικός ρόλος της τηλεόρασης γι’ ακόμη μία φορά, στους ανθρώπους της εργατικής και της μεσαίας τάξης.

Η τηλεόραση μετέτρεψε την καταστροφή που προκαλεί η οικονομία του κεφαλαίου, σε κάτι που δεν μπορείς να το αγγίξεις, κάτι για το οποίο μιλάς σα να μιλάς για τον καιρό. Οι ειδικοί ή οι Θεοί των αγορών θα αποφανθούν, αν “η οικονομία θα ανακάμψει”. Γέμισε ο χώρος με ψέμματα.

“Είναι όλα λάθος όσα κάνουν κάτω. Καταστρέφουν όσα είχαν φτιαχτεί εδώ και πολλά χρόνια. Διώχνουν τον κόσμο. Πρέπει να φορολογήσουν τους πλούσιους.” Κοίταζα να τα λέω απλά, και κατανοητά. Χοντρά ίσως. “Ναι αλλά αν φορολογήσουν τις επιχειρήσεις, θα πάνε αλλού” αντέτεινε αυτός με το πρακτικό του νου. Ας πάνε, είπα τότε. Κι εννοούσα να πάνε στο διάολο.

Έχετε πολλούς ξένους στην Ελλάδα, συνέχισε έπειτα, με ύφος που έδειχνε κατανόηση απέναντι σε ένα πρόβλημα. Παρά την έκπληξη μου, σκέφτηκα να του απαντήσω. Και του απάντησα πάλι αρνητικά για να του δείξω ότι δεν ήταν πρόβλημα, εκτός αν πήγαινε να με ψαρώσει. Δεν είναι πρόβλημα αυτό, είπα. το πρόβλημα είναι ότι δεν έχουν κάτι να κάνουν εκεί τόσο χάλια που είναι, και ότι δεν μπορούν να φύγουν από τη διαβολεμένη εκείνη χώρα. Δεν απάντησε σα να τον δυσαρέστησα. Ίσως να ένιωθε ο ίδιος ενσωματωμένος και να μη του άρεσαν κι αυτού οι μετανάστες. Το κάνουν αυτό οι παλιότεροι μετανάστες συχνά που έχουν εφησυχαστεί και που πάσχισαν χρόνια να γίνουν μέρος της χώρας υποδοχής. Ήταν πράγματι ένας grassroots νεοφιλελεύθερος, άφηνε την οικονομία (τον καπιταλισμό δηλαδή) να κινεί τα πάντα και τα παρακολουθούσε από την τηλεόραση του. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, ίσως και γιατί ο ίδιος δραπέτευσε από τα κάτεργα του καπιταλισμού στη χώρα καταγωγής του, η “οικονομία” δούλευε γι’ αυτόν καλά. Αν πάει στραβά κι εκεί κάποτε, ξέρει που θα τα ρίξει, ίσως να τα ρίξει εκεί που τα ρίχνουν οι αντίστοιχοι του στην Ελλάδα και αλλού, να του φταίνε κι αυτουνού οι μετανάστες, γιατί αυτός ήταν μεν μετανάστασης “αλλά δούλευε”, όπως λένε αρκετοί Έλληνες μετανάστες για να ξεχωρήσουν και να μην ταυτιστούν με την τάξη τους.

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s