Μονόλογοι

Δεν ήθελα να ρωτήσω. Το άφησα. Αδυναμία θα είναι, είπα. Βέβαια, κρυφά κοίταζα. Δίχως μέρα δίχως τη σκέψη σου.

Δίχως μέρα να αφήσω που να μη χαθεί.

Γινόσουνα έτσι ένα πλάσμα από φαντασία, γινόσουν αυτό που πάντα ήσουν, αυτό που ασφυκτιώντας, πέταξες για να ξεφύγεις, δίχως καν να πεις αντίο. Αποσύρθηκες στα μυστήρια σου.
Δεν ήθελα να σε ρωτήσω γιατί έφυγες δίχως να πεις αντίο.

Σκέφτηκα πως θα γνώριζες πως θάλασσα οι πιθανές απαντήσεις. Πως όλα ήταν πιθανά και πως αντίλογος πάντα θα υπήρχε. Έφυγες δίχως αντίο για να μην κρατήσεις τίποτα και να τα αφήσεις όλα σ’ εμένα. Όλα τα τίποτα που αποδείχτηκε πως φτιάχναμε.

Σκέφτηκα πως έφυγες δίχως αντίο από εκδίκηση. Για να χτυπήσεις εκεί που μπορούσες, διαλυμένη από τα χτυπήματα η ίδια. Χτυπήματα άλλων, όχι δικά μου.

Έπειτα σκέφτηκα ότι τίποτα δεν θα σκέφτηκες. Έφυγες όταν το μόνο που μπορούσες να πάρεις πια ήταν τίποτα. Έφυγες γιατί ποτέ δεν έδινες τίποτα.

Γιατί τα σκέφτηκα όμως; Γιατί σε σκεφτόμουν; Η πραγματικότητα είχε διαλύσει τη φαντασία από καιρό.

Σκέφτηκα ότι ήταν κάποια όρια αυτά. Κάποιες συνήθειες. Ένας συγκεκριμένος τρόπος σκέψης, αναδρομικός με μια έννοια. Ίσως δηλαδή να έφυγες επειδή σε άφησα κι εγώ να φύγεις. Βλέποντας σε εμένα μια αντανάκλαση του εαυτού σου που δεν ήθελες. Βλέποντας με να σε μεταχειρίζομαι σαν αίνιγμα να λύσω τα μυστήρια που με τόση επιμονή έπλεκες, από αντίστοιχα βήματα εμπρός σου. ‘Ετσι διατήρησες αυτό που ήσουν, διατήρησα αυτό που ήμουν.

Και αφού δεν είπες αντίο, ανεξάρτητα των δυσκολιών του μετά, το μαζί δεν θα υπήρχε ποτέ, μαζί σου, μαζί μου.

Advertisements

One thought on “Μονόλογοι

  1. ο μελαγχολικός ρομαντισμός θεραπεύεται μόνο με έλλογο φαλλοκρατισμό, δηλαδή όχι λόγο μίσους και γενικεύσεις με στόχο τις γυναίκες, αλλά με ευχαρίστηση του ανενόχλητου από σκοτούρες εαυτού ξεκινώντας από τα μικρά πράγματα. Τα περί αντανακλάσεων δε χρειάζονται και τόση σκέψη. οι άνθρωποι φεύγουν ή μένουν σε σχέσεις για λόγους μη ανθρωπιστικούς, εγωιστικούς μόνο, έστω και με σποραδικές τάσεις αυτοθυσίας. Ουδέν επιλήψιμο. Και για να έρθω στο λόγο του ποιητή, θα πω όπως ο frank zappa: “broken hearts are for a$$holes” (βέβαια ο ίδιος ο ποιητής θόλωσε τα νερά με τον ακριβώς επόμενο στίχο “and you ‘re an a$$hole”. αφήνω κατά μέρος το ερμηνευτικό ζήτημα).

    με τις σκέψεις αυτές, η ενατένιση του παρελθόντος εγκαταλείπεται ως κενότητα χάριν μιας σοκολάτας που μου γυάλισε

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s